mga kwentAng walang kwentO.

Change

2012-01-29T20:22:00.002+08:00

Oh. Thank God I have a blog. It's where I know that I can talk where no one would actually comment things I wouldn't want to hear. It's probably because I don't really want people to know these things but deep inside, I probably do. Okay, labo lang.

Off to my actual topic. So this person was sort of wondering how we changed that much. How it happened. Why it happened. The thing is, I know why it did. And to add ambiguity to this post, I'll turn this to a letter to my friend.

Hey. Are you sure you want to know? Because the truth is, the reason why I changed.. why WE changed is that I stopped hitting on you. Hahahahaha. I hope you don't get to realize that fact. Now I somehow regret giving up on you. Going back, I realize that I was actually doing a fairly good job! GDI. I guess I'm not that good in.. Okay, I'm cutting that crap. Actually, remembering that gives me the creeps now. I guess I know now what this other friend was saying, "Wag ka nga. Friends tayo eh." Lulz, sounds funny, I know. Now that I mentioned the creeps, I keep getting them now that I think of this too much. I guess this is all I wanted to say for now. Bye.

AND I hope I wouldn't have the need to go in this blog and talk to nobody again. Hahaha. Adios.

EX Files

2010-12-29T10:32:00.006+08:00

Kung bakit daw mahirap pansinin ang ex: (Source: Ever reliable forwarded messages)

galit ka kasi.. sinaktan ka?

Malamang. Pero sa tingin ko, lahat naman nasasaktan. Miski nga ako na may relasyon sa sarili ko lang, nagkakaproblema. Ang selfish niya kasi kung minsan. Hindi to maiiwasan pero syemps, ito naman talagang madalas na pinagtatalunan ng magsyota. Syota, kasi sa totoo lang isa akong disappointment sa kadramahan ng mga kaedad ko ngayon. Di na ko naniniwala sa mga relasyon, poreber alone. Haha (Pero hindi ako nagsasalita ng tapos. Palusot ito ng mga taong walang napatol sa kanila.)

"Nangako ka, huhu, sabi mo walang iwanan, di mo ko sasaktan, ano ngayon, wala! Sinungaling manloloko tarantdo walang modo walangya may balat sa pwet hayuuppp!" Kadalasan nang linya yan nga mga babae(or counterparts ng babae) sa isang relasyon. Pero sa totoo, wala ka namang dapat ikagalit. Nasaktan ang damdamin mo, nasaktan ang bulsa nya. Nasaktan pride nyong pareho. Quits quits lang.

niloko ka?

Sa tingin ko relative 'to dahil 60% ng relasyon nyo, malamang naglolokohan lang naman talaga kayo. Panget ka! Tabachoy!Ahihihi. Tabachoy ako ah? Hindi.. ang cute mo kaya, mwahmwahtsup. Siguro kaya ka lang nagalit kasi nung niloko ka nung huling beses, di ka na nakabawi.

pinabayaan ka?

Sabi mo walang iwanan, kung kailan kita kailangan, dun ka pa nawala? Ang OA lang nito. Gusto ko lang ipaalala na syota mo sya hindi mo nanay. At lalo naman sigurong hindi ka aso na kailangan pakainin ng tira-tira every after meal? Ay, wait. Kami lang ba yung ganun?

o nahihiya ka kasi naghubad-hubad kayo dati?

Yun na. Ito ang punch line nung message kaya hindi ko na 'to ieexplain. LOL

Pen

2010-12-12T16:43:00.001+08:00

Aym in packing pen agen. Laypisasyit. Decode!

Minsan, hindi ko alam kung ano ang trip ng mga proseso sa katawan ko at tumatapat pa talaga ang tanda ng pagkababae ko tuwing may eksam kami sa iskul. DUH, malamang kasi mas mahalaga yung eksam kaysa sa bwakanginang cramps na ‘to kahit isininusuka ko na ang bituka ko at di ako makatayo. Mas mahalaga talaga eksam pramis. Napakaepal talaga.

Syempre, marami na naman akong nasubukan para mawala ang sakit tuwing natitripan na naman ng uterus ko na maglaslas. Naproxen, paracetamol, ibuprofen. Pagmamakaawang dalhin ako sa ospital para turukan ako ng kahit anong pain reliever (pero hindi gumana ang acting ko, malamang natunugan nilang adik ako.) Nasubukan ko na rin ang mga tradisyonal, hot compress, pahid pahid, tsaka yung pad na dinidikit, nakalimutan ko pangalan. Pero kahit nag-aamoy matanda na ‘ko, ayaw talaga. Ayon sa mga nabasa ko, kailangan daw ng balanced diet, less salt, low carbohydrates, less caffeine. P0ta, ampayat payat ko na nga binawasan pa kakainin ko. Kaya hindi ko yun pinansin. Haha, choosy ako e, ba’t ba? Nirekomenda rin sa akin ang ehersisyo lalo na ang istretching. Masyado akong tamad para sa ganitong bagay.

Maliban sa pagkonsulta sa doktor, isa na lang ang natira sa listahan. Sex. Pero syempre, wholesome tayo dito kaya hindi natin yun pag-uusapan. Wholesome tayo di ba? Next time na lang, sa ibang blog. Pero nacurious ako dito. Kung epektib. Joke.

Malapit na malapit na naman ako magpacheck up talaga pero baka sa bakasyon pa yun. Lam niyo naman, busy-busyhan akong tao. Wala akong panahon magpacheck-up, magblog meron. So ayun na nga, sana wag naman mismo sa araw ng eksam ako saniban ng masamang espiritu at magwala na naman dahil sa mittleschmerz (parang ganyan yung maarteng tawag dun e.)
Sige! Ang di makarelate, buti nga sa inyo!

R17

2010-12-04T12:58:00.001+08:00

Sobrang trip ko talaga magTanduay Ice pero halos ma- </3 na ‘ko dahil dalawang convenient store na ang tumangging bentahan ako. Gustong gusto ko na talaga sa puntong naisip ko na magmakaawa at sabihing, “Paruhng awa niyo nuh, pampahyper luhng puhleazze.” Pero di ko naman ginawa yun dahil hindi naman ako hayok sa alak. At parang tanga lang ang ganun magsalita. Isa pa, nakaisip na ‘ko ng dahilan kung bakit dapat nila akong bentahan kung naniwala nga silang dies y otso na ko. (Ayaw ako bentahan dahil wala akong ID na may bday. At kung meron man, mas malamang na hindi nila ako bentahan dahil dies y siete pa lang talaga ako.)

Una, yung sinasabing dahil may pasok ako. Nakalimutan ko noong mga panahong ‘yon na wala naman akong pasok. Well, hindi lang ako pumasok pero ganun din yun! Pangalawa, hindi naman nakakalasing ang limang porsyentong alcohol sa tanduay ice na ‘yon. At huli, ba’t ba nila ako pinagkakaitan ng natatanging pinagmumulan ng ligaya ko? LOL, ang OA.

Nakakabadtrip talaga sila. Mukha ba ‘kong pariwarang estudyante? Mukha ba ‘kong adik? Mukha ba ‘kong lasenggera? Oo? Ay ganun, K.

The Budget Cut Experience

2010-12-04T12:55:00.000+08:00

Nung hayskul ako naiinggit ako sa isang batch na nauna sa ‘min na nakapunta sa Senado. Di ko naman lubos akalain na kapag nakarating na nga ako doon, hindi ako papapasukin at haharangin pa ng isang hilera ng mga pulis. Bakit kamo? E kasi naman, sa unang pagkakataon, sumama ako sa rally.

Nakakapagod, nakakahilo, puro init at pawis. Sobrang napagod ako at pakiramdam ko pag umupo ako, bigla na lang ako matutumba. Pero kahit pagod ka na, nakakatuwa pa ring sumabay sa mga chant. Maliban sa mga banners, streamers, tarp at mga bandila, kasali sa props ang haggard at pawisan na mukha, gulo gulong buhok at panyong basang-basa sa pawis.

Isa lang talaga ang hindi ko makakalimutan sa experience na ‘yon. May bahagi talagang parang point of ecstasy. Parang naka-drugs. Parang orgasm. Pero di ko naman alam ang feeling nung huling dalawa, sabi lang nila sa kwento. He he. Ibang klase, may nagmamartsa, naka-saklay, nakawheel chair.

Alam mo yung kahit mainit at pawisan na kayo, bigla ka lang kinikilabutan. Ewan ko kung gutom lang ako o yun yung Alan Peter Cayetano at iba pang mga magagaling na aktibistang nagsasalita.

Sayang huli na noong naisip ko na karangalan sana ang makadaupang palad ang isang tunay na aktibista. Sayang talaga.

Pero may iba na rin akong nasubukan maliban sa gano’ng kilusan o samahan. Parehong musika. Parehong paniniwala. Parehong pagkilos tungkol sa isang isyung panlipunan. At sa tatlong ‘yon, maraming mga bagay na napansin kong magkakatulad.

Pare-parehong may nagsasalita, may kumakanta, may sigawan, pawis at siksikan. May hardcore, KJ at mga passive lang. May nag-eenjoy, bored at mga nagyayakag nang umuwi. May mga lagi nang kasama at kilala na ang mga taong nandoon at mga baguhan na sinusupplyan nila ng sagot sa mga tanong. May bata at matanda. May mga gwapo, maganda, cute, hot at IBA pero lahat nagmumukhang haggard pagkatapos dahil sa init at pagod. May digicam, phone cam at pro cam. May picture picture, pose pose, wacky wacky pero wala namang jump shot jump shot kasi pare-parehong napakaraming tao, kanan kaliwa harap at likod. May nakikinig at mayro’ng may sariling mundo. May pagod at may umaapaw na energy. May mga sikat, may parokyano, may mga nahila lang.

At kahit tapos na ang lahat, parang naririnig at ramdam mo pa rin ang mga kantahan at sigawan.

Nakakalungkot nga lang, dahil sa tatlong yun, sa huli ang dami daming kalat. Patunay lang na lahat ng klase ng tao nagcocontribute sa polusyon sa mundo, but that’s another issue.

May isa pa nga pala kong nakalimutan na pagkakapareho nung tatlo, pagdating mo sa ending, yung mga madalas talagang nagpupunta sa mga ganung pagtitipon, pare-pareho lang linya nila sa’yo, “Sige, ingat. SA SUSUNOD ULIT.”

Sabi nga nila, experience is the best teacher. Madami nga akong natutunan sa pagsama ko sa rally na ‘to. Pero yung mga feeling ng mga binabato, pinupukpok, tinataboy ng fire hose, okay na sa ‘king matutunan ko sa experience ng iba. Hindi naman lahat ng bagay kailangang malaman mo first-hand.

Parang Di Ako

2010-12-04T12:44:00.000+08:00

Isang gabi pauwi, may nakatabi akong magsyota. Noong una, kebs lang. Madalas naman talaga akong may nakakatabing magjowa sa jeep. Pero dahil nang lumuwag luwag na, unti unting sumisimple ang boylelet ng damoves ng braso nya sa likod ng babae, meron akong napagtanto: Manyak ang lahat ng lalake.

Matagal ko nang sinasabi na ayaw kong mag-asawa sa pyuchur. At gagawin ko lang yun kung makakakilala ako (at makakabulag) ng lalakeng kahit iseduce ko ay di ako papatulan. Hindi dahil bading siya at ginagawa niya rin yun, kung hindi dahil nirerespeto niya ko. Naks!

Malandi ang magsyotang nakatabi ko. At maingay. Hindi yung ingay na iba, yung normal lang na kwentuhan. December 10 o 11 ang birthday ng babae. Sabi niya kasi, grabe noh, anong date na ba ngayon, ilang araw na lang kinse na ako. At halatang nagpaparinig siya na regaluhan siya ng istaptoy na mangangain ng alikabok sa bahay nila, ng bulaklak na wala ring silbi at mabubulok lang o ng tsokolate na iiimbak niya sa ref ng mga dalawang lingo bago niya kainin (isang piraso sa isang araw). Pero pakiramdam ko bingi lang ako. Oo, tama nga siguro na bday niya na sa susunod na lingo pero tingin ko hindi lang sya magkikinse, mukha na kasi siyang magbebente singko. Dahil diyan, pangalanan na lang natin siyang Bente singko girl. Yung lalaki naman, hindi ko katabi kaya wala akong masabi sa kanya. Itago na lang natin siya sa pangalang Gelboy. Dahil naka-gel siya.

Noong una, lumalafang lang si Bente singko girl ng sundae galing sa Mcdo. (I was not paid for this advertisement.) At dahil todo lafang siya, siguro nung una hindi rin talaga makaporma si Gelboy. Gayunman, noong tumagal-tagal na hindi ko na alam kung san napunta yung baso ng sundae ni Bente singko, baka aksidentali nakain niya na rin, mejo chubby siya e. Oh sige, hindi na lang ako magsisinungaling. Medyo mataba siyang talaga. Ayan na. Ang kaliwang siko ng Gelboy nasa likod na ni Bente Singko. Maya-maya, nawala ang kamay ni Gelboy at naikubli sa dakong madilim. Wag madumi ang isip, nagholding hands lang pala sila. Ayos lang naman until si B.S. nakahiga na sa balikat ni Gelboy. At ang Gelboy, biglang narinig ko na lang na nagsabi ng uyyy selos siya. At sang-ayon naman si BS na selosa nga siya sabay tampururot ng kaunti, sabay higa na ulit sa balikat ng Gelboy sabay bawi sabay ahihihi sabay tampururot ng kaunti (repeat until tired).

Ewan ko lang ha. Pero noon naman todo rin ako magPDA. Hindi na ko magmamalinis dahil wala naman nagbabasa dito. Pero ngayon, naiintindihan ko na kung ba’t ang daming nababadtrip sa mga PDA. Lalo na yung mga walang syota at nagmamahal sa buhay. Joke. Tsaka medyo konserbatib na rin kasi ako ngayon. Joke ulit. Nakakapikon talaga, parang mga pusa lang kasi sa mating season. Pvtanglna, alam mo yung gusto mo lang basta manapak ng tao? Ganun. Lol, ang bayolente e.

Nakakainis no? Yung mga mukhang mag-asawa na ayos lang e. Kasi hindi sila nag-iinarte ng ganun. Ayoko na lang talagang nakakarinig ng mga uyyyy, suuus, kunwari pa to oh, sorry na kasi, oh siya sorry na, yamxhyu(kasi pabulong), *mwah*, *tsup!*, ahihihi (Oo, may natawa ng ganito in real life). Siguro isa na rin dahil sa labless talaga ako ngayon kaya ayaw ko makakita o makarinig man lang ng mga landian na malamang next week ay iba na ang ka-mwahmwahtsuptsup-an. Pwede ring kasi wala naman ako sa ganong sitwasyon ngayon dahil labless ako. Tsaka nabanggit ko na ba na dahil yun sa wala akong lablayp ngayon? Pero ang totoo, ayoko ng kalandian. Gusto ko seryosohan. Joke. P0ta, kagulo parang ano e noh? Di maintindihan kung ano joke at hindi.

Oh, basta. Kayo na bahala. Ayaw niyo rin ba ng PDA(Public Display of Affection) tulad ko? Kung oo, malupit ka. Siguro pareho tayo ng dahilan: parang mas masaya naman ang Private Display of Affection di ba?

Whining Whiners Whine.

2010-11-28T16:43:00.000+08:00

The thing is, I just want to talk about the most useless things. Like this damn Mmmmmmmmmmmm key which had been giving me a hard time typing words with mmmmmmmmmm. wtf.

Anyway, the first semester had already started. And that's exactly how I wrote my first report, something for a contract I signed two years ago. And as I said there, this sem hasn't been much about academics yet, it mostly revolved around the 'whiners', such as me and my classmates, around school. (What. You have a problem with me talking about the report? Can't post a copy of it, I made it during our Bio class with my awful handwriting. How industrious of me, huh?)

The whiner term for activists wasn't from me, mind you. It was from a dearest logical friend, very logical one. Well maybe he has a point, screaming your lungs out to people who won't listen just because you might not be able to go to school the next year isn't that worthwhile, is it? I guess not, at least for him.

For the first time in nearly two years of my stay in our university, I finally got interested to join the whiners. And why is that? Simple, I have no fvcking money anymore and I'm planning to go to med school. How pathetic. So I joined the strike and eventually got frustrated. I didn't finish the strike and wasn't able to join the rally the next day, which was actually the real thing.

That entire day, I had been complaining of not having companions who would willingly ~~get wet~~ face the firemen's hose or the policemen's whatever-you-call-that-damned-stick if ever things get bad. After submitting the report I mentioned earlier, I went back to school to look for my classmates. They were in the mall, as usual, since my prof was on rally as well. Ah, the joys of studying in our school. Yea, the scared-of-being-alone-ass that I am, I went to the mall as well. I walked to the mall then saw two of my friends (who are in a relationship). I wasn't really close to them so yea, it was kinda awkward. At first, we were talking of my endless rants of not being able to join the rally. The girl agreed at me and we all talked about it. After a while it was just me and the boyfriend talking about the rally and our college activities. No offense, the guy's an 'officer' in our college so he actually talks about the college activities to everyone. Again, it was awkward. The gf suddenly turned silent. I think she was jealous, maybe. Can't blame her, I'm one bltch you don't want seeing talking to your guy. Just kidding. Well, I don't really think there's a reason to be jealous. I mean, if I were to choose between her and the bf, I would absolutely choose her. Wait, I didn't just make myself choose between a girl and a guy, did I? Okay, forget that. Kidding aside, I hate interrupting with other people's moments so I sort of went my own way afterwards.

It's really sad. No, not the bf gf thing. My rally rant again. I really really wanted to join the whiners but I chose to go straight home (to the province, ha!) after knowing that I'll be having a 7hr break before my last class. I've gotten over the fact that I had just been the lazy-scaredy-ass which was why I din't come alone until a facebook post from my classmate..

"tinuloy sana natin sa mendiola. :D"

Sumama pala sila, wtf.

SK

2010-09-19T21:36:00.001+08:00

Grabe, uminit lang ang ulo ko.

Mismong miyembro ng kabataan gusto na ipatigil ang SK.

Kasi ginagamit lang ng mga politiko? Bakit? Magpapagamit ka?

Kasi dagdag lang sa pondo ng pamahalaan? Bakit? Sasayangin mo?

Kasi hindi naman epektibo? E kasi dahil yan sa mga tulad mo. Badtrip ka.

Wala akong silbi sa SK pero anlakas ko magreklamo.

Talk is cheap, alam ko. Sorry kung puro salita. Sorry kung yun lang ang kaya ko gawin.

Notes to myself

2010-09-19T19:30:00.000+08:00

Hi Me,

Alam mo yung pwede kang umabsent sa klase, maging late every single day pero alam mo, KAILANGAN MONG PUMASA E. TSAKA PWEDE TIGILAN MO NA PAGRARANT MO? NAKAKAASAR KA NA. PURO KA REKLAMO WALA KA NAMANG GINAGAWA. WALA KANG NAAACCOMPLISH. WALANG NANGYAYARI SA'YO. WALA KA PANG NAPAPATUNAYAN. AKALA MO MAY NAKIKINIG? EPAL KA. WALANG MAY PAKIALAM SO STFU. BOBO KA, KAILANGAN MO MAG-ARAL.

Ayusin mo na yang acads mo. Less than a month na lang yan matatapos na rin yan. Pagkatapos niyan, gawin mo naman yung maliliit na responsibilidad mo. Isang beses sa isang buwan ka na nga lang pinapapunta sa office nila di mo pa mapuntahan. Baka lang nakakalimutan mo na sila nagbabayad ng tuition mo? Papaalala ko lang.

Nga pala, nakatira ka sa bahay niyo. Hindi yun dorm. Tumulong ka naman sa bahay. Antamad mo, grabe.

Fine, iturn off mo yang social life mo hangga't hindi mo pa maayos sarili mo.

Akala mo lang kasi isip ka ng isip pero sa totoo lang, hindi ka nag-iisip. Mag-isip ka nga. Good. Siguro, a few weeks from now, tatawanan mo 'tong sinabi ko pero the hell, sigurado akong hindi ka nakarating dyan ngayon kung hindi ka dumaan sa insanity point na 'to. Badtrip. Adios.

PS Ang pangit ng layout ng blog na 'to. NAKAKALULA. ANO BA YAN.

my old self

2010-07-18T17:58:00.000+08:00

"I need my old self back."

Nabasa ko yan sa isa sa mga previous posts ko. Ano problema ko ngayon? Simple lang, the old self I was referring to back then had gone too old now that I can't remember it anymore. Now, When I say 'old self', it's a different me. It's the college student me who's addicted to studying until 4am and who still doesn't want to stop even if her head hurts already. Yea, I lost 'that' me after the summer break. I so miss those days. Remembering that feeling.. It's actually like a drug to me. Studying 'til morning, getting so stressed, putting everything (even brushing my teeth) into schedule, they all bring me to a certain level of ecstasy. Oh? Did I sound that weird? I'm sorry I can't help it. Haha.

I miss my old blogging self. I wish I can choose the perfect mix of myself. Ugh. Wishful thinking brings me disappointment. Adios.

taboo.

2010-01-30T17:24:00.001+08:00

I'm sorry for this topic and the faulty organization of idea.

o_O This reminds me of my senior year in high school. That oration piece (which I didn't perform. I feel sad about that though. I never had a chance to prove to myself how much public speaking just ain't for me. Hahaha.)

AND this reminds me of one memorable Philo class. Well, all our Philo sessions are memorable by the way. He said, "There were two kids, a girl and a boy, stranded on an island after a plane crash. They lived the rest of their lives playing, just playing with each other. And then one day, as they were playing on the beach, they accidentally fell on each other, one on top of the other, and they suddenly started kissing. Why?"

Fine, it was damn instinct. Preservation of species. Love. Whatever.

Actually, the main reason I am spilling my thoughts in here right now is because I just realized how annoying perverted guys could get. Please, I am not accepting the instinct excuse so don't you dare give it a try. I have had experiences with them. Yes, experienceS. That's with an S. No, not personally as in some maniac tried to mess with me. It hasn't gone that bad. Just had them through conversations, SMS, FB chat. Tsk.

I hope it didn't cross your mind that I'm jumping into conclusions here. When your fingers are not enough to count the number of encounters you've had with these perverts, you too would say that you've had enough. -.- At some point, I did think that there must be something wrong with me. They might have thought I am the sl*t-y type. I don't look like I'm that type of person, do I? If you do think I am, I tell you, I am not. I am not veeeery conservative but I'm not a sl*t, you !d!**. Besides, when someone definitely not close to me, someone I haven't even talked to in person (but I knew personally), talked me into that topic. (It went like, "Hey, pwede band mag-open ng topic sa'yo?". Then the innocent me answered, "Sure, anong topic?") WTH. That sh*t just made me want to cut his head off (the real head. Hey, I'm trying to sound nice here so please bear with me. 0:) )

Okay, I understand that this topic should be something normal, especially now at my age. I may not be old enough but I'm definitely not too young for this, am I? What I don't understand is why they can not just shut the f* up on the topic and talk about it some other time. Haven't they heard of the word timing? Can't they just mess up with their own GFs? CAN'T THEY FIND ANY ANOTHER PERSON TO TALK ABOUT UT ASIDE FROM THE PLAYING-INNOCENT-ME? I am not innocent but I'm never comfortable with this topic. ugh. Enough of this.

Okay, I'm not getting informative here anymore so I better stop ranting now. END.

regrets.

2009-12-06T10:59:00.000+08:00

Lagi kong sinasabi, "life has no room for regrets" pero minsan, 'di ko mapangatawanan yun.

Ako kasi yung tipo ng tao na hindi iniisip o pinoproblema kung bakit nangyari ang mga bagay bagay, kasi tapos na yun. Mas iniintindi ko kung anong pwede kong gawin ngayon para makasurvive ako..

..pero sa mga puntong ito ng buhay ko na tingin ko ay nauubusan na 'ko ng paghuhugutan ng palusot para maging masaya, parang... parang nagsisisi nga ako, fine.

...When you've given up so much.. exerted so much effort which you rarely do.. wasted so much time, shared every hidden feeling and thought..and then you were suddenly fell hanging all alone, you simply can not refrain from experiencing some feelings such as regret, and anger, and frustration and sadness and.. Oops. yes, regret.

[October 9 ko 'to sinulat. wala lang. xD topak.]

I officialy hate birthdays.

2009-11-10T20:48:00.000+08:00

Yes, I am now ranting here like a biatch coz [Oh, for God's sake, quit the drum roll thing!] it is my birthday tomorrow.

It's not that I actually hate birthdays. Well, I think 'do not like' would be more appropriate. For me, it's just another damned day added up to my crappy life.

For the sake of this birthday celebration thing, I would evaluate myself. Hmm, let's see.

Err,

I still hate the people I hate before my last birthday. (Fine, I have this specific person in mind.)
I don't think I've learned much. I still get scolded each and every day by my parents.
Luck is still not on my side.
I still feel like life is too cruel sometimes.
I blame everything on the nature of life even though I know that everything happens for a reason, and that things happen as a consequence of my stupidity in the past.
I met lots of people although I'm not sure if I gained much friends. You know, friendship is supposed to be a two-way relationship. For it to call a friendship, he/she should be my friend and I should be his/her friend. You never can tell.
I am still stuck with people who ~~are dimwits~~ sends my nerves jumping with anger. They annoy me, really.
I don't think I've grown a single centimeter
My favorite color combination is black and red.
And my favorite number is 11.
I am confused why people need to have preferences/favorites.
I am a frustrated blogger, writer, everything.
People fill me with false hopes. (Okay, they become 'false' hopes because of me.)
I hate why everything needs to be my fault just to settle things.
My beliefs are wrong, I know.
I have no idea why I placed these in bullets.

Therefore, I believe that I haven't actually changed generally. Of course, I know this is because I won't see myself changing.

I'm sorry for writing all these craps. It's just that I hate these days so much and you, my rotten blog, are all that's left with me. Fcuk, I hate having to talk with something which doesn't respond and make me feel even worse.

Whew~ That felt good.

PS: Why do this thing need to exclaim

"Your blog post published successfully!"?

What the hell is so nice about that? >.< I hate every piece of what's happening right now.

ako, ang konsensya ko at mga baha news.

2009-10-04T00:38:00.000+08:00

puro baha at tungkol sa kalamidad na rin lang ang pinag-uusapan kahit anong channel, blog, journal, social networking site, bulletin, forwarded messages, chain messages, e-mails, GMs, commercials, TV shows, babasahin ka man pumunta, dadaldal na lang rin ako tungkol dun. oo, dito.

sa totoo lang, nakakatakot na yung mga nangyayari ngayon. Isipin [I'm trying to practice the correct use of capital letters. Ampf.] mo naman, pagkatapos nung Ondoy dito sa 'tin, andyan yung tsunami at earthquake sa ibang bansa. Kamusta naman un?

Sa mga ganitong tagpo na dumaranas sa kalamidad ang Pilipinas, well, some of it, [Tingin ko nga, medyo unfair yung nangyayari na pagtulong sa mga nasalanta ngayon. Hey! It's not that I am against helping the needy. Besides, I'm not even sure with this idea. Tingin ko lang kasi, I repeat, tingin ko lang kasi kaya lang nagkaron ng sandamakmak na pagtulong ngayon ay dahil naganap yung matinding pagbaha sa mga lugar kung san man sila naganap ngayon. Gets? Kasi parang dati naman, may nangyari nang ganito sa ibang lugar, maybe even worse, pero I've never seen people donating lots and lots for it. It's just a few foundations I knew which did. Again, hindi ako sure dito. On the other hand, nakakatuwa na sa ganitong pagkakataon, mapapatunayan na mababait talaga ang mga Pinoy... pero may mga mandurugas pa rin talaga.] Nasan na nga ba ako? Ayun. Sa mga ganitong tagpo na dumaranas ng kalamidad ang Pilipinas, well, some of it, meron ka talagang mapapansin. Malalaman mo yung mga taong likas na talagang matulungin at mabait at mapapatunayan mong may mga mamamayan talagang walang silbi na tulad ko.

Pagkatapos kasi nung baha... este bagyo whatever, I had every opportunity to help others. Sa CNSHS, high school na pinanggalingan ko, naghahanap sila ng mga magdodonate at magvovolunteer para sa pagrepack. Sa college ko naman ngayon, ganun din. Mga higit pa ata sa bente ang natanggap kong message na nag-iinform sa akin kung saan at papaano ako makakatulong. Pero ano ginawa ko? Nagpasarap lang sa buhay. Feeling ko nga, kulang na lang batuhin Niya ako ng bowling ball para matauhan at magising nang maisipan ko man lang na tumulong sa mga nasalanta.

Buti na lang talaga likas na mabait ang tatay ko. Namigay siya ng bigas dito sa 'min at eto naman ako, nagvolunteer na magpack nung mga bigas na yun. Yun lang ginawa ko, grabe noh? Sorry na. Sa totoo lang nakokonsensya ako na wala akong nagawa. At oo, tinatamad[at kahit ayoko aminin, nalulungkot] lang ako magstay sa Manila nang mag-isa kaya hindi ako pumunta sa college ko. At oo, ayoko lang bumalik sa hayskul ko kaya hindi ako pumunta dun! Oo, alam ko, walang kwentang dahilan. At binabagabag ako ng konsensya ko pero mas pinili kong wag iabsorb ang anumang ideas/resentments na gusto niyang isiksik sa utak ko. Inignore ko siya. At oo ulit, alam kong masama gawin un!

Dx Masama yung ginawa ko pero kasi, ayoko na sumama ang loob ko sa sarili ko. Grabe kasi gumana ung defense mechanisms ko. As in. Kapag ayaw ko magreact emotionally sa mga nangyayari sa paligid ko, hindi ko pinapadigest sa utak ko ang mga nangyayari. Madali lang siyang gawin pero pag minsan na nawala ka sa focus, medyo nakakabaliw. Medyo marami kasi akong disappointments sa buhay ngayon. Basta, ang daldal ko na kaya tama na 'to.

i have no idea why i am on this page.

2009-10-02T18:00:00.000+08:00

You read it right. I am not even sure if I am supposed to gabble on this page right now while my sister's nagging at me to wash the dishes. So many things have happened, so many hours had ticked away and I almost forgot the time that I talk about my rantings with nobody but my blog. [fcuk. Nobody, yah the freakin' song, suddenly popped in my mind.]

Wow, I actually missed blogging. Sana lang sa susunod na mga araw matuto na ulit akong magblog. I think my brain had started rusting. Nothing is entering my mind right now. And I am saying that literally. I want to say something sensible but it's just that I can't. Ampf. I need my old self back.

nakakalunod.

2009-05-13T14:29:00.000+08:00

hindi ko akalaing dadating na naman ako sa puntong ito. at hindi ko akalaing ilang beses ko nang nasabi ang linyang yan.

sa mga nakalipas na araw, siguro naiisip ng mga nakakausap ko na nababaliw na ako. siguro akala nila napakatigas na lang talaga ng ulo ko. siguro akala nila, lumalaki na ang ulo ko. siguro akala nila, hindi ko sila pinapakinggan. siguro akala nila, wala akong pakialam. siguro akala nila, nagmamagaling ako. siguro akala nila, gusto ko lang talaga sumuway sa mga utos nila. siguro akala nila, iniisip kong kaya ko nang maging independe. siguro akala nila, wala lang talaga akong magawa. siguro akala nila, nagdadrama lang ako. siguro akala nila, nag-iinarte lang ako. siguro akala nila, nagpapapansin lang ako. siguro akala nila, matibay naman ako. siguro akala nila, normal na normal lang naman ang takbo ng buhay ko. siguro akala nila, likas lang talaga na masama akong tao.

sabagay, akala ko rin,, baliw lang talaga ako. akala ko rin, kaya ko namang hindi makinig. hindi pumasin. hindi magreklamo. hindi umimik.

pero minsan, nakakasawa na rin ung kunwari kuntento ka sa takbo ng buhay mo. at oo, nagsasawa ako.

Marami na rin namang nang-iwan sa akin na mga taong pinahalagahan ko. hindi ko naman sila masisi dahil nagawa ko na rin naman yun sa iba. at isa pa, kahit kailan hindi ko naman sila pinigilang umalis. Sabi ko dati, kung ayaw nila edi hindi ko na sila pipilitin. Hindi ko naman kontrolado ang buhay nila. Hindi ko naman pwedeng ipagsiksikan ang sarili ko sa nananahimik na daloy ng buhay nila. Kaya kung ayaw nila, edi sige. Makikisama na lang ako. Inuulit ko, marami na rin namang nang-iwan sa akin na mga taong pinahalagahan ko. Hindi naman sa pagmamalabis, pero sa tingin ko, dapat nga nasasanay na 'ko ngayon na kung minsan, nanaisin lang talaga ng ibang tao na lumayo o umiwas. Dapat nga siguro nasanay na ako.

Yun nga lang.

Minsan, tinatamaan ako ng topak hindi dahil topakin lang talaga ako. hindi dahil trip ko lang. hindi dahil wala lang akong magawa. pero minsan kasi, nakakasawa na talaga.

Kaya naman, gumawa ako ng paraan. Nang minsang sinubukan ng isang tao na lumayo.. gumawa ako ng paraan. At sa unang pagkakataon, sinubukan kong pigilan siya. Sinubukan ko. Kaya lang, sa tingin ko, meron lang talagang mga bagay ng hindi nakatakdang mangyari. Kahit gaano ka kakilig tuwing hawak mong kamay niya. Kahit gaano kang kasaya tuwing kasama mo siya. Kahit kakilala niyo na ang pamilya ng isa't isa. Kahit nagkakabati kayo kahit ilang tampuhan pa. Kung dapat tapusin ang isang bagay, matatapos kung yun ang dapat mangyari. Kahit sabihin mo pang kung gusto may paraan at kung ayaw may dahilan, kahit sabihin mong may mga bagay noon na inakalang imposible pero nagawa na ngayon. Kahit sabihin mo pang tunay yang nararamdaman mo. May mga bagay talagang hindi dapat mangyari. May mga pangyayari sa buhay na sadyang pinagdaanan mo lang para matuto ka, para maliwanagan ka, para mapatatag ka.

At kung lunod na lunod ka na sa lahat ng iniisip mong problema at pinupulikat ka na sa kalalalangoy para lang malagpasan ang mga alon ng buhay, isipin mo na lang na minsan, hindi mo dapat pinapahirapan ang sarili mo. Minsan, hindi naman talaga kumplikado ang buhay. Minsan, hindi mo naman talaga kailangan ikampay ang mga paa mo't iwasiwas ang kamay mo para may sumagip sa'yo. Subukan mo lang kumalma at magmuni-muni. Kahit nalulunod ka na sa mga inaakala mong problema, wala kang kailangang gawin kundi kumalma. Relax. At kahit wala kang ibuhos na pagtatangka at kahit lagpas-tao na ang lalim ng nilalanguyan mo, lulutang at lulutang ka. Magpalutang ka. Hayaan mong dalhin ka ng mga alon patungo sa pampang. Kapag nalulunod ka na, hindi makakatulong kung matataranta ka pa, lulutang at lulutang ka rin naman eh. Tandaan mo, minsan, hindi mo naman talaga kailangang sabayan ang komplikadong agos ng buhay. Hayaan mo na silang lahat, magpatangay ka na lang.

spilled milk.

2009-04-16T09:51:00.001+08:00

mind you, spilled not spoiled.

Okay okay.. I had this realization that I had too much with flirting with this guy. True enough, I can't simply say that I don't like him. I actually do and that is certainly not a good thing. The guy likes me however I have a few problems: 1) He's younger than me, a year younger. It was in my senior days when I met him. And back then, he was this sophie who keeps calling me "ate" 2) I have no intention of having a commitment/a bf-gf relationship with him and I think he doesn't want that idea. He's been so drowned with this feeling he calls love which I think is merely a freakin' infatuation that he keeps on exaggerating. 3) He thinks that I am as in love with him as he is with me, or should I say 'infatuated.

Now, I, trying to end this thingy between us, told him to try forgetting about what he feels for me. And after a lot of discussions, he ended up with this stupid conclusion: "Can't we bring back the love?" It's like WTF.

nakakapagod na..

2008-05-23T18:24:00.000+08:00

sa totoo lang, nakakapagod na..

sinimulan ko, nangako ako sa 'king sarili na ipagpapatuloy ko kahit pa masakit, kahit pa ilang beses dumaloy ang aking luha mula sa 'king mapupungay na mga mata, kahit pa masugatan ako at halos dumanak ang aking dugo..kahit pa mahirap..kahit nakakapagod..nangako akong ipagpatuloy ito..

noong una'y parang ayos lang ang lahat..tila nagagalak pa ako habang pinagpapatuloy ang lahat..habang hinahayaan ko lang na lumipas ang oras..siniguro kong pinung-pino ang lahat..sinisigurado ko na ang aking atensyon ay sa iyo lamang nakabaling...higit sa anu pa man..sa iyo lamang..minahal kita..minahal ko ang aking mga ginagawa..

kalaunan..hindi ko inaasahan...hindi ko inakalang..dito rin hahantong ang lahat..may nakapagsabing tila nasasaktan siya sa nangyayari..pagkalipas ng panaho'y...naramdaman ko na rin ang hapdi..masakit..akala ko'y di mo ako sasaktan..akala ko'y di ka taksil gaya ng iba..ngunit anong ginawa mo...ako'y iyong pinaluha..masakit...napakasakit..hindi ko akalain magagawa mo ang bagay na yaon sa akin..hindi ko akalaing ako'y iyong paluluhain..sa aking puso't isipa'y nadarama ko ang hapdi..napakasakit..

hindi lamang iyon..di ko pa akalaing sa aking pagpupumilit ay lubos na hapdi pa ang halos aki'y maramdaman..halos dumanak ang dugo..halos maramdaman ko ang sakit.....sa aking puso..sa isang sulok ng aking isipa'y napaisip rin ako..sa aking puso'y halos nadama ko na rin ang sakit pagkat ako'y lubhang kinabahan..maigi naman at hindi hinayaan ng pagkakataong iyo'y maganap..at ako'y muling masaktan..at muling malunod sa dugo ang aking puso..

muli..ako'y iyong pinaluha..napakahapdi ng aking nararamdaman..humingi ako ng tulong sa iba ngunit tila di nila naririnig ang aking pagsusumamo..ang aking mga mga hinaing..lubhang nakakalungkot..

napagod ako..sa pagmamahal sa iyo..sa pagpapatuloy kahit ako'y lubos na nasasaktan..napagod ako sa pag-iyak sa lahat ng mga inilalabas mong katas..katas na nagbibigay pasakit sa akin....................................nakakapagod nang umiyak...nakakapagod...nakakapagod n talaga..halos di ko na kayanin.....

BUTI NA LAMANG...

..buti na lamang...buti na lamang at tapos na ang aking paghihirap..

BADTRIP TALAGA MAGTADTAD NG SIBUYAS NOH?! LALO NA KUNG PIPINUHIN MO...~~SHETPAKS~~...SAKIT NG MATA KO E! GRABE TALAGA....IYAK AKO NG IYAK..HAPDI NGA NG MATA KO! LANYANG MGA SIBUYAS YAN OH! TSK.. MUNTIK NA NAMAN NGA 'KONG MAHIWA E! BONGARDS BA NAMAN!! NKUHH...SIBUYAS TALAGA..

ahihi...aus bah? ;)

sino.

2008-05-21T19:50:00.000+08:00

alam kong walang napapadpad sa blog na 'to.
una, walang nakakaalam dito maliban sa 'kin at sa sarili ko. haha.
ikalawa, kung meron mang makakaalam, wala rin naman silang pakialam. hahaha.

anyway, gusto ko lang iintroduce ang sarili ko dito.
ako nga pala si...uhh, Aya na lang itawag niyo sa 'kin para masaya.
kasalukuyan akong isang mag-aaral. dahil gusto kong magyabang, sasabihin ko sa inyo na nakapasok na ako sa isang sayans hayskul. isa akong proud sayanista. bwahaha. wala lang, may maipagyabang lang. wag niyo na lang alamin kung saang science high school dahil sa liblib itong lugar at ilan lamang ang nakakaalam nun.

nakatira ako sa probinsya ng Cavite. malapit sa tabing-dagat. gayunman, hindi ako marunong maglangoy.

wala akong gaanong alam sa buhay. hindi ako magaling kumanta o sumayaw. wala rin akong isport. wala talaga. pramis. kahit noong bata pa lamang ako[kahit baata pa naman ako talaga], hindi ako mahilig maglaro. ayoko nang nagtatatakbo ako dahil isa akong lampayatot.

sa totoo lang, matagal na akong palaboy sa blogosphere. mahilig ako magblog hopping pero wala akong sariling blog. pero noon yun, dahil meron na ngayon. niahaha. natutuwa ako sa mga bloggers. iniidolo ko sila. [huwaaaaaw. hahaha.] isa sa mga kinawilihan ko dating blog ay ang guestblog. nakakatuwa kasi. nagsimula yata ang wili ko sa blogs dahil sa crush ko na valedictorian sa skul namen na may sariling blog. kras ko un dahil matalino siya. haha. i love intelligent people. teehee. ayun. kung hindi 'yon ang dahilan. malamang sa malamang e dahil may blog naman talaga ako sa prenster. ang problema noong ginawa ko ang blog na 'yon ay hindi ko alam kung ano ang blog. wala akong idea. kamakailan ko lang siya nalaman. nawili ako magpost dati kasi may mga nagbabasa. na natatawa sa mga post ko kahit hindi nman ako nagpapatawa.

ano pa ba? ako ay isang lamapayatot na babae na mahaba ang hair[literal at hindi, kapal!haha]. may tinatagong over confidence. natutuwa maligo sa mga papuri. hindi mabuting anak, kapatid, mag-aaral, mamamayan at tao.

sa ngayon, yan na lang muna. tutal, wala namang nagbabasa. sige!

gusto ko siya. wala ng iba.

2008-05-20T02:17:00.000+08:00

gustong-gusto ko talaga siya. kahit parang wirdo at kakaiba sya sa tingin ng iba.

gustong-gusto ko ang ugali niya. kahit pa madali siyang magalit dahil sa mga bagay-bagay.

madalas kong nakikita ang pagpatak ng kanyang mga luha sa mapungay niyang mga mata. nararamdaman ko na minsan ay napapagod na rin siya sa mga nangyayari. sa paghihintay. sa pagmamahal. sa pag-asa. at sa buong mundo.

ako man ay naloloko niya sa kanyang mga mapagpanggap na mga ngiti. alam kong may iniisip siya. alam kong may bumabagabag sa kanya. pero alam ko rin na nalilimutan niya ang mga iyon sa tuwing nariyan na sa paligid ang mga nagpapasaya sa kanya, ang kanyang mga kaibigan.

aaminin ko, nagagalit ako sa mga nagsasabing masaya na naman siya sa piling ng iba. sa mga nagsasabing yaon na iniiwan na lamang siya. alam kong nalulungkot siya dahil doon. alam kong naiisip niya na wala siyang karapatang sumaya. naaawa ako sa kanya sa tuwing nagagalit siya. alam kong nalulungkot siya kaya siya nagkakaganoon. alam ko na ayaw niya ring mangyari iyon dahil ayaw niya mawalan ng kaibigan.

napapansin kong lagi siyang maraming iniisip sa tuwing nag-iisa siya. naiiyak ako kapag nakikita ko siyang nag-iisa. alam kong marami syang iniisip. at alam kong ang isa doon ay ang taong.. ang taong.. ang taong iyon...... nagagalit ako sa kanya..alam kong mahal niya siya.. naiinis ako sa taong iyon dahil sa tingin ko ay hindi niya siya pinahahalagahan.....naiinis ako sa kanya..... pinigilan ko siya pero nagpatuloy siya sa pagmamahal sa taong iyon. ikinahihiya ko ang aking sarili dahil hindi ko siya matulungan.. kung maaari lang na lagi siyang masaya....na nakakalimot sa mga problema.

kahit hindi niya ako napupuna...kahit...tanging mga ngiti, alaala at kwento ng karanasan lang niya ang aking natatanggap mula sa kanya..mahal ko pa rin siya...wala akong magagawa kundi mahalin siya.

gusto ko siya at mahal ko siya.

alam ko. na hindi nia ako iiwan. at ndi ko rin yun gagawin sa kanya. siya lang ang taong mapagkakatiwalaan ko ng lubos.

kahit pa minsa'y nalilimot nia na narito pa rin ako. mahal ko ang buong siya. at tanggap ko pati ang mga pagkakamali at kasiraan niya.

wala na akong ibang mamahalin na gaya ng pagmamahal ko sa kanya. mahal na mahal ko siya.

-----mensahe ng sarili ko sa sarili niya. (paalala: ang post na ito ay isinulat kahapon bago tanungin ang kung sinu-sino kung mahal nila ang sarili nila. isinulat ito gamit ang kamay, lumang Music notebook at isang BIC ballpoint pen.)
[isinulat noong ika-30 ng mayo 2007]