regrets.

Lagi kong sinasabi, "life has no room for regrets" pero minsan, 'di ko mapangatawanan yun.

Ako kasi yung tipo ng tao na hindi iniisip o pinoproblema kung bakit nangyari ang mga bagay bagay, kasi tapos na yun. Mas iniintindi ko kung anong pwede kong gawin ngayon para makasurvive ako..

..pero sa mga puntong ito ng buhay ko na tingin ko ay nauubusan na 'ko ng paghuhugutan ng palusot para maging masaya, parang... parang nagsisisi nga ako, fine.

...When you've given up so much.. exerted so much effort which you rarely do.. wasted so much time, shared every hidden feeling and thought..and then you were suddenly fell hanging all alone, you simply can not refrain from experiencing some feelings such as regret, and anger, and frustration and sadness and.. Oops. yes, regret.

[October 9 ko 'to sinulat. wala lang. xD topak.]

I officialy hate birthdays.

Yes, I am now ranting here like a biatch coz [Oh, for God's sake, quit the drum roll thing!] it is my birthday tomorrow.

It's not that I actually hate birthdays. Well, I think 'do not like' would be more appropriate. For me, it's just another damned day added up to my crappy life.

For the sake of this birthday celebration thing, I would evaluate myself. Hmm, let's see.

Err,

• I still hate the people I hate before my last birthday. (Fine, I have this specific person in mind.)
• I don't think I've learned much. I still get scolded each and every day by my parents.
• Luck is still not on my side.
• I still feel like life is too cruel sometimes.
• I blame everything on the nature of life even though I know that everything happens for a reason, and that things happen as a consequence of my stupidity in the past.
  
• I met lots of people although I'm not sure if I gained much friends. You know, friendship is supposed to be a two-way relationship. For it to call a friendship, he/she should be my friend and I should be his/her friend. You never can tell.
  
• I am still stuck with people who are dimwits sends my nerves jumping with anger. They annoy me, really.
• I don't think I've grown a single centimeter
• My favorite color combination is black and red.
• And my favorite number is 11.
• I am confused why people need to have preferences/favorites.
• I am a frustrated blogger, writer, everything.
• People fill me with false hopes. (Okay, they become 'false' hopes because of me.)
• I hate why everything needs to be my fault just to settle things.
• My beliefs are wrong, I know.
• I have no idea why I placed these in bullets.

Therefore, I believe that I haven't actually changed generally. Of course, I know this is because I won't see myself changing.

I'm sorry for writing all these craps. It's just that I hate these days so much and you, my rotten blog, are all that's left with me. Fcuk, I hate having to talk with something which doesn't respond and make me feel even worse.

Whew~ That felt good.

PS: Why do this thing need to exclaim

"Your blog post published successfully!"?

What the hell is so nice about that? >.< I hate every piece of what's happening right now.

ako, ang konsensya ko at mga baha news.

puro baha at tungkol sa kalamidad na rin lang ang pinag-uusapan kahit anong channel, blog, journal, social networking site, bulletin, forwarded messages, chain messages, e-mails, GMs, commercials, TV shows, babasahin ka man pumunta, dadaldal na lang rin ako tungkol dun. oo, dito.

sa totoo lang, nakakatakot na yung mga nangyayari ngayon. Isipin [I'm trying to practice the correct use of capital letters. Ampf.] mo naman, pagkatapos nung Ondoy dito sa 'tin, andyan yung tsunami at earthquake sa ibang bansa. Kamusta naman un?

Sa mga ganitong tagpo na dumaranas sa kalamidad ang Pilipinas, well, some of it, [Tingin ko nga, medyo unfair yung nangyayari na pagtulong sa mga nasalanta ngayon. Hey! It's not that I am against helping the needy. Besides, I'm not even sure with this idea. Tingin ko lang kasi, I repeat, tingin ko lang kasi kaya lang nagkaron ng sandamakmak na pagtulong ngayon ay dahil naganap yung matinding pagbaha sa mga lugar kung san man sila naganap ngayon. Gets? Kasi parang dati naman, may nangyari nang ganito sa ibang lugar, maybe even worse, pero I've never seen people donating lots and lots for it. It's just a few foundations I knew which did. Again, hindi ako sure dito. On the other hand, nakakatuwa na sa ganitong pagkakataon, mapapatunayan na mababait talaga ang mga Pinoy... pero may mga mandurugas pa rin talaga.] Nasan na nga ba ako? Ayun. Sa mga ganitong tagpo na dumaranas ng kalamidad ang Pilipinas, well, some of it, meron ka talagang mapapansin. Malalaman mo yung mga taong likas na talagang matulungin at mabait at mapapatunayan mong may mga mamamayan talagang walang silbi na tulad ko.

Pagkatapos kasi nung baha... este bagyo whatever, I had every opportunity to help others. Sa CNSHS, high school na pinanggalingan ko, naghahanap sila ng mga magdodonate at magvovolunteer para sa pagrepack. Sa college ko naman ngayon, ganun din. Mga higit pa ata sa bente ang natanggap kong message na nag-iinform sa akin kung saan at papaano ako makakatulong. Pero ano ginawa ko? Nagpasarap lang sa buhay. Feeling ko nga, kulang na lang batuhin Niya ako ng bowling ball para matauhan at magising nang maisipan ko man lang na tumulong sa mga nasalanta.

Buti na lang talaga likas na mabait ang tatay ko. Namigay siya ng bigas dito sa 'min at eto naman ako, nagvolunteer na magpack nung mga bigas na yun. Yun lang ginawa ko, grabe noh? Sorry na. Sa totoo lang nakokonsensya ako na wala akong nagawa. At oo, tinatamad[at kahit ayoko aminin, nalulungkot] lang ako magstay sa Manila nang mag-isa kaya hindi ako pumunta sa college ko. At oo, ayoko lang bumalik sa hayskul ko kaya hindi ako pumunta dun! Oo, alam ko, walang kwentang dahilan. At binabagabag ako ng konsensya ko pero mas pinili kong wag iabsorb ang anumang ideas/resentments na gusto niyang isiksik sa utak ko. Inignore ko siya. At oo ulit, alam kong masama gawin un!

Dx Masama yung ginawa ko pero kasi, ayoko na sumama ang loob ko sa sarili ko. Grabe kasi gumana ung defense mechanisms ko. As in. Kapag ayaw ko magreact emotionally sa mga nangyayari sa paligid ko, hindi ko pinapadigest sa utak ko ang mga nangyayari. Madali lang siyang gawin pero pag minsan na nawala ka sa focus, medyo nakakabaliw. Medyo marami kasi akong disappointments sa buhay ngayon. Basta, ang daldal ko na kaya tama na 'to.

i have no idea why i am on this page.

You read it right. I am not even sure if I am supposed to gabble on this page right now while my sister's nagging at me to wash the dishes. So many things have happened, so many hours had ticked away and I almost forgot the time that I talk about my rantings with nobody but my blog. [fcuk. Nobody, yah the freakin' song, suddenly popped in my mind.]

Wow, I actually missed blogging. Sana lang sa susunod na mga araw matuto na ulit akong magblog. I think my brain had started rusting. Nothing is entering my mind right now. And I am saying that literally. I want to say something sensible but it's just that I can't. Ampf. I need my old self back.

nakakalunod.

hindi ko akalaing dadating na naman ako sa puntong ito. at hindi ko akalaing ilang beses ko nang nasabi ang linyang yan.

sa mga nakalipas na araw, siguro naiisip ng mga nakakausap ko na nababaliw na ako. siguro akala nila napakatigas na lang talaga ng ulo ko. siguro akala nila, lumalaki na ang ulo ko. siguro akala nila, hindi ko sila pinapakinggan. siguro akala nila, wala akong pakialam. siguro akala nila, nagmamagaling ako. siguro akala nila, gusto ko lang talaga sumuway sa mga utos nila. siguro akala nila, iniisip kong kaya ko nang maging independe. siguro akala nila, wala lang talaga akong magawa. siguro akala nila, nagdadrama lang ako. siguro akala nila, nag-iinarte lang ako. siguro akala nila, nagpapapansin lang ako. siguro akala nila, matibay naman ako. siguro akala nila, normal na normal lang naman ang takbo ng buhay ko. siguro akala nila, likas lang talaga na masama akong tao.

sabagay, akala ko rin,, baliw lang talaga ako. akala ko rin, kaya ko namang hindi makinig. hindi pumasin. hindi magreklamo. hindi umimik.

pero minsan, nakakasawa na rin ung kunwari kuntento ka sa takbo ng buhay mo. at oo, nagsasawa ako.

Marami na rin namang nang-iwan sa akin na mga taong pinahalagahan ko. hindi ko naman sila masisi dahil nagawa ko na rin naman yun sa iba. at isa pa, kahit kailan hindi ko naman sila pinigilang umalis. Sabi ko dati, kung ayaw nila edi hindi ko na sila pipilitin. Hindi ko naman kontrolado ang buhay nila. Hindi ko naman pwedeng ipagsiksikan ang sarili ko sa nananahimik na daloy ng buhay nila. Kaya kung ayaw nila, edi sige. Makikisama na lang ako. Inuulit ko, marami na rin namang nang-iwan sa akin na mga taong pinahalagahan ko. Hindi naman sa pagmamalabis, pero sa tingin ko, dapat nga nasasanay na 'ko ngayon na kung minsan, nanaisin lang talaga ng ibang tao na lumayo o umiwas. Dapat nga siguro nasanay na ako.

Yun nga lang.

Minsan, tinatamaan ako ng topak hindi dahil topakin lang talaga ako. hindi dahil trip ko lang. hindi dahil wala lang akong magawa. pero minsan kasi, nakakasawa na talaga.

Kaya naman, gumawa ako ng paraan. Nang minsang sinubukan ng isang tao na lumayo.. gumawa ako ng paraan. At sa unang pagkakataon, sinubukan kong pigilan siya. Sinubukan ko. Kaya lang, sa tingin ko, meron lang talagang mga bagay ng hindi nakatakdang mangyari. Kahit gaano ka kakilig tuwing hawak mong kamay niya. Kahit gaano kang kasaya tuwing kasama mo siya. Kahit kakilala niyo na ang pamilya ng isa't isa. Kahit nagkakabati kayo kahit ilang tampuhan pa. Kung dapat tapusin ang isang bagay, matatapos kung yun ang dapat mangyari. Kahit sabihin mo pang kung gusto may paraan at kung ayaw may dahilan, kahit sabihin mong may mga bagay noon na inakalang imposible pero nagawa na ngayon. Kahit sabihin mo pang tunay yang nararamdaman mo. May mga bagay talagang hindi dapat mangyari. May mga pangyayari sa buhay na sadyang pinagdaanan mo lang para matuto ka, para maliwanagan ka, para mapatatag ka.

At kung lunod na lunod ka na sa lahat ng iniisip mong problema at pinupulikat ka na sa kalalalangoy para lang malagpasan ang mga alon ng buhay, isipin mo na lang na minsan, hindi mo dapat pinapahirapan ang sarili mo. Minsan, hindi naman talaga kumplikado ang buhay. Minsan, hindi mo naman talaga kailangan ikampay ang mga paa mo't iwasiwas ang kamay mo para may sumagip sa'yo. Subukan mo lang kumalma at magmuni-muni. Kahit nalulunod ka na sa mga inaakala mong problema, wala kang kailangang gawin kundi kumalma. Relax. At kahit wala kang ibuhos na pagtatangka at kahit lagpas-tao na ang lalim ng nilalanguyan mo, lulutang at lulutang ka. Magpalutang ka. Hayaan mong dalhin ka ng mga alon patungo sa pampang. Kapag nalulunod ka na, hindi makakatulong kung matataranta ka pa, lulutang at lulutang ka rin naman eh. Tandaan mo, minsan, hindi mo naman talaga kailangang sabayan ang komplikadong agos ng buhay. Hayaan mo na silang lahat, magpatangay ka na lang.

nakakapagod na..

sa totoo lang, nakakapagod na..

sinimulan ko, nangako ako sa 'king sarili na ipagpapatuloy ko kahit pa masakit, kahit pa ilang beses dumaloy ang aking luha mula sa 'king mapupungay na mga mata, kahit pa masugatan ako at halos dumanak ang aking dugo..kahit pa mahirap..kahit nakakapagod..nangako akong ipagpatuloy ito..

noong una'y parang ayos lang ang lahat..tila nagagalak pa ako habang pinagpapatuloy ang lahat..habang hinahayaan ko lang na lumipas ang oras..siniguro kong pinung-pino ang lahat..sinisigurado ko na ang aking atensyon ay sa iyo lamang nakabaling...higit sa anu pa man..sa iyo lamang..minahal kita..minahal ko ang aking mga ginagawa..

kalaunan..hindi ko inaasahan...hindi ko inakalang..dito rin hahantong ang lahat..may nakapagsabing tila nasasaktan siya sa nangyayari..pagkalipas ng panaho'y...naramdaman ko na rin ang hapdi..masakit..akala ko'y di mo ako sasaktan..akala ko'y di ka taksil gaya ng iba..ngunit anong ginawa mo...ako'y iyong pinaluha..masakit...napakasakit..hindi ko akalain magagawa mo ang bagay na yaon sa akin..hindi ko akalaing ako'y iyong paluluhain..sa aking puso't isipa'y nadarama ko ang hapdi..napakasakit..

hindi lamang iyon..di ko pa akalaing sa aking pagpupumilit ay lubos na hapdi pa ang halos aki'y maramdaman..halos dumanak ang dugo..halos maramdaman ko ang sakit.....sa aking puso..sa isang sulok ng aking isipa'y napaisip rin ako..sa aking puso'y halos nadama ko na rin ang sakit pagkat ako'y lubhang kinabahan..maigi naman at hindi hinayaan ng pagkakataong iyo'y maganap..at ako'y muling masaktan..at muling malunod sa dugo ang aking puso..

muli..ako'y iyong pinaluha..napakahapdi ng aking nararamdaman..humingi ako ng tulong sa iba ngunit tila di nila naririnig ang aking pagsusumamo..ang aking mga mga hinaing..lubhang nakakalungkot..

napagod ako..sa pagmamahal sa iyo..sa pagpapatuloy kahit ako'y lubos na nasasaktan..napagod ako sa pag-iyak sa lahat ng mga inilalabas mong katas..katas na nagbibigay pasakit sa akin....................................nakakapagod nang umiyak...nakakapagod...nakakapagod n talaga..halos di ko na kayanin.....

BUTI NA LAMANG...

..buti na lamang...buti na lamang at tapos na ang aking paghihirap..

BADTRIP TALAGA MAGTADTAD NG SIBUYAS NOH?! LALO NA KUNG PIPINUHIN MO...SHETPAKS...SAKIT NG MATA KO E! GRABE TALAGA....IYAK AKO NG IYAK..HAPDI NGA NG MATA KO! LANYANG MGA SIBUYAS YAN OH! TSK.. MUNTIK NA NAMAN NGA 'KONG MAHIWA E! BONGARDS BA NAMAN!! NKUHH...SIBUYAS TALAGA..

ahihi...aus bah? ;)

sino.

alam kong walang napapadpad sa blog na 'to.
una, walang nakakaalam dito maliban sa 'kin at sa sarili ko. haha.
ikalawa, kung meron mang makakaalam, wala rin naman silang pakialam. hahaha.

anyway, gusto ko lang iintroduce ang sarili ko dito.
ako nga pala si...uhh, Aya na lang itawag niyo sa 'kin para masaya.
kasalukuyan akong isang mag-aaral. dahil gusto kong magyabang, sasabihin ko sa inyo na nakapasok na ako sa isang sayans hayskul. isa akong proud sayanista. bwahaha. wala lang, may maipagyabang lang. wag niyo na lang alamin kung saang science high school dahil sa liblib itong lugar at ilan lamang ang nakakaalam nun.

nakatira ako sa probinsya ng Cavite. malapit sa tabing-dagat. gayunman, hindi ako marunong maglangoy.

wala akong gaanong alam sa buhay. hindi ako magaling kumanta o sumayaw. wala rin akong isport. wala talaga. pramis. kahit noong bata pa lamang ako[kahit baata pa naman ako talaga], hindi ako mahilig maglaro. ayoko nang nagtatatakbo ako dahil isa akong lampayatot.

sa totoo lang, matagal na akong palaboy sa blogosphere. mahilig ako magblog hopping pero wala akong sariling blog. pero noon yun, dahil meron na ngayon. niahaha. natutuwa ako sa mga bloggers. iniidolo ko sila. [huwaaaaaw. hahaha.] isa sa mga kinawilihan ko dating blog ay ang guestblog. nakakatuwa kasi. nagsimula yata ang wili ko sa blogs dahil sa crush ko na valedictorian sa skul namen na may sariling blog. kras ko un dahil matalino siya. haha. i love intelligent people. teehee. ayun. kung hindi 'yon ang dahilan. malamang sa malamang e dahil may blog naman talaga ako sa prenster. ang problema noong ginawa ko ang blog na 'yon ay hindi ko alam kung ano ang blog. wala akong idea. kamakailan ko lang siya nalaman. nawili ako magpost dati kasi may mga nagbabasa. na natatawa sa mga post ko kahit hindi nman ako nagpapatawa.

ano pa ba? ako ay isang lamapayatot na babae na mahaba ang hair[literal at hindi, kapal!haha]. may tinatagong over confidence. natutuwa maligo sa mga papuri. hindi mabuting anak, kapatid, mag-aaral, mamamayan at tao.

sa ngayon, yan na lang muna. tutal, wala namang nagbabasa. sige!