Change

Oh. Thank God I have a blog. It's where I know that I can talk where no one would actually comment things I wouldn't want to hear. It's probably because I don't really want people to know these things but deep inside, I probably do. Okay, labo lang.

Off to my actual topic. So this person was sort of wondering how we changed that much. How it happened. Why it happened. The thing is, I know why it did. And to add ambiguity to this post, I'll turn this to a letter to my friend.

Hey. Are you sure you want to know? Because the truth is, the reason why I changed.. why WE changed is that I stopped hitting on you. Hahahahaha. I hope you don't get to realize that fact. Now I somehow regret giving up on you. Going back, I realize that I was actually doing a fairly good job! GDI. I guess I'm not that good in.. Okay, I'm cutting that crap. Actually, remembering that gives me the creeps now. I guess I know now what this other friend was saying, "Wag ka nga. Friends tayo eh." Lulz, sounds funny, I know. Now that I mentioned the creeps, I keep getting them now that I think of this too much. I guess this is all I wanted to say for now. Bye.

AND I hope I wouldn't have the need to go in this blog and talk to nobody again. Hahaha. Adios.

EX Files

Kung bakit daw mahirap pansinin ang ex: (Source: Ever reliable forwarded messages)

galit ka kasi.. sinaktan ka?

Malamang. Pero sa tingin ko, lahat naman nasasaktan. Miski nga ako na may relasyon sa sarili ko lang, nagkakaproblema. Ang selfish niya kasi kung minsan. Hindi to maiiwasan pero syemps, ito naman talagang madalas na pinagtatalunan ng magsyota. Syota, kasi sa totoo lang isa akong disappointment sa kadramahan ng mga kaedad ko ngayon. Di na ko naniniwala sa mga relasyon, poreber alone. Haha (Pero hindi ako nagsasalita ng tapos. Palusot ito ng mga taong walang napatol sa kanila.)

"Nangako ka, huhu, sabi mo walang iwanan, di mo ko sasaktan, ano ngayon, wala! Sinungaling manloloko tarantdo walang modo walangya may balat sa pwet hayuuppp!" Kadalasan nang linya yan nga mga babae(or counterparts ng babae) sa isang relasyon. Pero sa totoo, wala ka namang dapat ikagalit. Nasaktan ang damdamin mo, nasaktan ang bulsa nya. Nasaktan pride nyong pareho. Quits quits lang.

niloko ka?

Sa tingin ko relative 'to dahil 60% ng relasyon nyo, malamang naglolokohan lang naman talaga kayo. Panget ka! Tabachoy!Ahihihi. Tabachoy ako ah? Hindi.. ang cute mo kaya, mwahmwahtsup. Siguro kaya ka lang nagalit kasi nung niloko ka nung huling beses, di ka na nakabawi.

pinabayaan ka?

Sabi mo walang iwanan, kung kailan kita kailangan, dun ka pa nawala? Ang OA lang nito. Gusto ko lang ipaalala na syota mo sya hindi mo nanay. At lalo naman sigurong hindi ka aso na kailangan pakainin ng tira-tira every after meal? Ay, wait. Kami lang ba yung ganun?

o nahihiya ka kasi naghubad-hubad kayo dati?

Yun na. Ito ang punch line nung message kaya hindi ko na 'to ieexplain. LOL

Pen

Aym in packing pen agen. Laypisasyit. Decode!

Minsan, hindi ko alam kung ano ang trip ng mga proseso sa katawan ko at tumatapat pa talaga ang tanda ng pagkababae ko tuwing may eksam kami sa iskul. DUH, malamang kasi mas mahalaga yung eksam kaysa sa bwakanginang cramps na ‘to kahit isininusuka ko na ang bituka ko at di ako makatayo. Mas mahalaga talaga eksam pramis. Napakaepal talaga.

Syempre, marami na naman akong nasubukan para mawala ang sakit tuwing natitripan na naman ng uterus ko na maglaslas. Naproxen, paracetamol, ibuprofen. Pagmamakaawang dalhin ako sa ospital para turukan ako ng kahit anong pain reliever (pero hindi gumana ang acting ko, malamang natunugan nilang adik ako.) Nasubukan ko na rin ang mga tradisyonal, hot compress, pahid pahid, tsaka yung pad na dinidikit, nakalimutan ko pangalan. Pero kahit nag-aamoy matanda na ‘ko, ayaw talaga. Ayon sa mga nabasa ko, kailangan daw ng balanced diet, less salt, low carbohydrates, less caffeine. P0ta, ampayat payat ko na nga binawasan pa kakainin ko. Kaya hindi ko yun pinansin. Haha, choosy ako e, ba’t ba? Nirekomenda rin sa akin ang ehersisyo lalo na ang istretching. Masyado akong tamad para sa ganitong bagay.

Maliban sa pagkonsulta sa doktor, isa na lang ang natira sa listahan. Sex. Pero syempre, wholesome tayo dito kaya hindi natin yun pag-uusapan. Wholesome tayo di ba? Next time na lang, sa ibang blog. Pero nacurious ako dito. Kung epektib. Joke.

Malapit na malapit na naman ako magpacheck up talaga pero baka sa bakasyon pa yun. Lam niyo naman, busy-busyhan akong tao. Wala akong panahon magpacheck-up, magblog meron. So ayun na nga, sana wag naman mismo sa araw ng eksam ako saniban ng masamang espiritu at magwala na naman dahil sa mittleschmerz (parang ganyan yung maarteng tawag dun e.)
Sige! Ang di makarelate, buti nga sa inyo!

R17

Sobrang trip ko talaga magTanduay Ice pero halos ma- </3 na ‘ko dahil dalawang convenient store na ang tumangging bentahan ako. Gustong gusto ko na talaga sa puntong naisip ko na magmakaawa at sabihing, “Paruhng awa niyo nuh, pampahyper luhng puhleazze.” Pero di ko naman ginawa yun dahil hindi naman ako hayok sa alak. At parang tanga lang ang ganun magsalita. Isa pa, nakaisip na ‘ko ng dahilan kung bakit dapat nila akong bentahan kung naniwala nga silang dies y otso na ko. (Ayaw ako bentahan dahil wala akong ID na may bday. At kung meron man, mas malamang na hindi nila ako bentahan dahil dies y siete pa lang talaga ako.)

Una, yung sinasabing dahil may pasok ako. Nakalimutan ko noong mga panahong ‘yon na wala naman akong pasok. Well, hindi lang ako pumasok pero ganun din yun! Pangalawa, hindi naman nakakalasing ang limang porsyentong alcohol sa tanduay ice na ‘yon. At huli, ba’t ba nila ako pinagkakaitan ng natatanging pinagmumulan ng ligaya ko? LOL, ang OA.

Nakakabadtrip talaga sila. Mukha ba ‘kong pariwarang estudyante? Mukha ba ‘kong adik? Mukha ba ‘kong lasenggera? Oo? Ay ganun, K.

The Budget Cut Experience

Nung hayskul ako naiinggit ako sa isang batch na nauna sa ‘min na nakapunta sa Senado. Di ko naman lubos akalain na kapag nakarating na nga ako doon, hindi ako papapasukin at haharangin pa ng isang hilera ng mga pulis. Bakit kamo? E kasi naman, sa unang pagkakataon, sumama ako sa rally.

Nakakapagod, nakakahilo, puro init at pawis. Sobrang napagod ako at pakiramdam ko pag umupo ako, bigla na lang ako matutumba. Pero kahit pagod ka na, nakakatuwa pa ring sumabay sa mga chant. Maliban sa mga banners, streamers, tarp at mga bandila, kasali sa props ang haggard at pawisan na mukha, gulo gulong buhok at panyong basang-basa sa pawis.

Isa lang talaga ang hindi ko makakalimutan sa experience na ‘yon. May bahagi talagang parang point of ecstasy. Parang naka-drugs. Parang orgasm. Pero di ko naman alam ang feeling nung huling dalawa, sabi lang nila sa kwento. He he. Ibang klase, may nagmamartsa, naka-saklay, nakawheel chair.

Alam mo yung kahit mainit at pawisan na kayo, bigla ka lang kinikilabutan. Ewan ko kung gutom lang ako o yun yung Alan Peter Cayetano at iba pang mga magagaling na aktibistang nagsasalita.

Sayang huli na noong naisip ko na karangalan sana ang makadaupang palad ang isang tunay na aktibista. Sayang talaga.

Pero may iba na rin akong nasubukan maliban sa gano’ng kilusan o samahan. Parehong musika. Parehong paniniwala. Parehong pagkilos tungkol sa isang isyung panlipunan. At sa tatlong ‘yon, maraming mga bagay na napansin kong magkakatulad.

Pare-parehong may nagsasalita, may kumakanta, may sigawan, pawis at siksikan. May hardcore, KJ at mga passive lang. May nag-eenjoy, bored at mga nagyayakag nang umuwi. May mga lagi nang kasama at kilala na ang mga taong nandoon at mga baguhan na sinusupplyan nila ng sagot sa mga tanong. May bata at matanda. May mga gwapo, maganda, cute, hot at IBA pero lahat nagmumukhang haggard pagkatapos dahil sa init at pagod. May digicam, phone cam at pro cam. May picture picture, pose pose, wacky wacky pero wala namang jump shot jump shot kasi pare-parehong napakaraming tao, kanan kaliwa harap at likod. May nakikinig at mayro’ng may sariling mundo. May pagod at may umaapaw na energy. May mga sikat, may parokyano, may mga nahila lang.

At kahit tapos na ang lahat, parang naririnig at ramdam mo pa rin ang mga kantahan at sigawan.

Nakakalungkot nga lang, dahil sa tatlong yun, sa huli ang dami daming kalat. Patunay lang na lahat ng klase ng tao nagcocontribute sa polusyon sa mundo, but that’s another issue.

May isa pa nga pala kong nakalimutan na pagkakapareho nung tatlo, pagdating mo sa ending, yung mga madalas talagang nagpupunta sa mga ganung pagtitipon, pare-pareho lang linya nila sa’yo, “Sige, ingat. SA SUSUNOD ULIT.”

Sabi nga nila, experience is the best teacher. Madami nga akong natutunan sa pagsama ko sa rally na ‘to. Pero yung mga feeling ng mga binabato, pinupukpok, tinataboy ng fire hose, okay na sa ‘king matutunan ko sa experience ng iba. Hindi naman lahat ng bagay kailangang malaman mo first-hand.

Parang Di Ako

Isang gabi pauwi, may nakatabi akong magsyota. Noong una, kebs lang. Madalas naman talaga akong may nakakatabing magjowa sa jeep. Pero dahil nang lumuwag luwag na, unti unting sumisimple ang boylelet ng damoves ng braso nya sa likod ng babae, meron akong napagtanto: Manyak ang lahat ng lalake.

Matagal ko nang sinasabi na ayaw kong mag-asawa sa pyuchur. At gagawin ko lang yun kung makakakilala ako (at makakabulag) ng lalakeng kahit iseduce ko ay di ako papatulan. Hindi dahil bading siya at ginagawa niya rin yun, kung hindi dahil nirerespeto niya ko. Naks!

Malandi ang magsyotang nakatabi ko. At maingay. Hindi yung ingay na iba, yung normal lang na kwentuhan. December 10 o 11 ang birthday ng babae. Sabi niya kasi, grabe noh, anong date na ba ngayon, ilang araw na lang kinse na ako. At halatang nagpaparinig siya na regaluhan siya ng istaptoy na mangangain ng alikabok sa bahay nila, ng bulaklak na wala ring silbi at mabubulok lang o ng tsokolate na iiimbak niya sa ref ng mga dalawang lingo bago niya kainin (isang piraso sa isang araw). Pero pakiramdam ko bingi lang ako. Oo, tama nga siguro na bday niya na sa susunod na lingo pero tingin ko hindi lang sya magkikinse, mukha na kasi siyang magbebente singko. Dahil diyan, pangalanan na lang natin siyang Bente singko girl. Yung lalaki naman, hindi ko katabi kaya wala akong masabi sa kanya. Itago na lang natin siya sa pangalang Gelboy. Dahil naka-gel siya.

Noong una, lumalafang lang si Bente singko girl ng sundae galing sa Mcdo. (I was not paid for this advertisement.) At dahil todo lafang siya, siguro nung una hindi rin talaga makaporma si Gelboy. Gayunman, noong tumagal-tagal na hindi ko na alam kung san napunta yung baso ng sundae ni Bente singko, baka aksidentali nakain niya na rin, mejo chubby siya e. Oh sige, hindi na lang ako magsisinungaling. Medyo mataba siyang talaga. Ayan na. Ang kaliwang siko ng Gelboy nasa likod na ni Bente Singko. Maya-maya, nawala ang kamay ni Gelboy at naikubli sa dakong madilim. Wag madumi ang isip, nagholding hands lang pala sila. Ayos lang naman until si B.S. nakahiga na sa balikat ni Gelboy. At ang Gelboy, biglang narinig ko na lang na nagsabi ng uyyy selos siya. At sang-ayon naman si BS na selosa nga siya sabay tampururot ng kaunti, sabay higa na ulit sa balikat ng Gelboy sabay bawi sabay ahihihi sabay tampururot ng kaunti (repeat until tired).

Ewan ko lang ha. Pero noon naman todo rin ako magPDA. Hindi na ko magmamalinis dahil wala naman nagbabasa dito. Pero ngayon, naiintindihan ko na kung ba’t ang daming nababadtrip sa mga PDA. Lalo na yung mga walang syota at nagmamahal sa buhay. Joke. Tsaka medyo konserbatib na rin kasi ako ngayon. Joke ulit. Nakakapikon talaga, parang mga pusa lang kasi sa mating season. Pvtanglna, alam mo yung gusto mo lang basta manapak ng tao? Ganun. Lol, ang bayolente e.

Nakakainis no? Yung mga mukhang mag-asawa na ayos lang e. Kasi hindi sila nag-iinarte ng ganun. Ayoko na lang talagang nakakarinig ng mga uyyyy, suuus, kunwari pa to oh, sorry na kasi, oh siya sorry na, yamxhyu(kasi pabulong), *mwah*, *tsup!*, ahihihi (Oo, may natawa ng ganito in real life). Siguro isa na rin dahil sa labless talaga ako ngayon kaya ayaw ko makakita o makarinig man lang ng mga landian na malamang next week ay iba na ang ka-mwahmwahtsuptsup-an. Pwede ring kasi wala naman ako sa ganong sitwasyon ngayon dahil labless ako. Tsaka nabanggit ko na ba na dahil yun sa wala akong lablayp ngayon? Pero ang totoo, ayoko ng kalandian. Gusto ko seryosohan. Joke. P0ta, kagulo parang ano e noh? Di maintindihan kung ano joke at hindi.

Oh, basta. Kayo na bahala. Ayaw niyo rin ba ng PDA(Public Display of Affection) tulad ko? Kung oo, malupit ka. Siguro pareho tayo ng dahilan: parang mas masaya naman ang Private Display of Affection di ba?

Whining Whiners Whine.

The thing is, I just want to talk about the most useless things. Like this damn Mmmmmmmmmmmm key which had been giving me a hard time typing words with mmmmmmmmmm. wtf.

Anyway, the first semester had already started. And that's exactly how I wrote my first report, something for a contract I signed two years ago. And as I said there, this sem hasn't been much about academics yet, it mostly revolved around the 'whiners', such as me and my classmates, around school. (What. You have a problem with me talking about the report? Can't post a copy of it, I made it during our Bio class with my awful handwriting. How industrious of me, huh?)

The whiner term for activists wasn't from me, mind you. It was from a dearest logical friend, very logical one. Well maybe he has a point, screaming your lungs out to people who won't listen just because you might not be able to go to school the next year isn't that worthwhile, is it? I guess not, at least for him.

For the first time in nearly two years of my stay in our university, I finally got interested to join the whiners. And why is that? Simple, I have no fvcking money anymore and I'm planning to go to med school. How pathetic. So I joined the strike and eventually got frustrated. I didn't finish the strike and wasn't able to join the rally the next day, which was actually the real thing.

That entire day, I had been complaining of not having companions who would willingly get wet face the firemen's hose or the policemen's whatever-you-call-that-damned-stick if ever things get bad. After submitting the report I mentioned earlier, I went back to school to look for my classmates. They were in the mall, as usual, since my prof was on rally as well. Ah, the joys of studying in our school. Yea, the scared-of-being-alone-ass that I am, I went to the mall as well. I walked to the mall then saw two of my friends (who are in a relationship). I wasn't really close to them so yea, it was kinda awkward. At first, we were talking of my endless rants of not being able to join the rally. The girl agreed at me and we all talked about it. After a while it was just me and the boyfriend talking about the rally and our college activities. No offense, the guy's an 'officer' in our college so he actually talks about the college activities to everyone. Again, it was awkward. The gf suddenly turned silent. I think she was jealous, maybe. Can't blame her, I'm one bltch you don't want seeing talking to your guy. Just kidding. Well, I don't really think there's a reason to be jealous. I mean, if I were to choose between her and the bf, I would absolutely choose her. Wait, I didn't just make myself choose between a girl and a guy, did I? Okay, forget that. Kidding aside, I hate interrupting with other people's moments so I sort of went my own way afterwards.

It's really sad. No, not the bf gf thing. My rally rant again. I really really wanted to join the whiners but I chose to go straight home (to the province, ha!) after knowing that I'll be having a 7hr break before my last class. I've gotten over the fact that I had just been the lazy-scaredy-ass which was why I din't come alone until a facebook post from my classmate..

"tinuloy sana natin sa mendiola. :D"

Sumama pala sila, wtf.